Νέοι και Εκκλησία: Υπάρχει σημείο επαφής;

xorwdia

Νέοι και Εκκλησία:
Πῶς πρέπει νά τόν προσεγγίση ἡ Ἐκκλησία; Θά τήν ἀκούση;

Εἴκοσι χρόνια χειμωνιάτικα./Τά μαλλιά του στόν ἂνεμο/καί ἡ ματιά του ἀπό χῶμα/καί μή βλέποντας καλά/γιά κηπουρό μέ πῆρε/καί μέ παράπονο ρωτοῦσε:/»Ὅτι ἦραν τόν Κύριόν μου/καί οὐκ οἶδα ποῦ ἔθηκαν Αὐτόν» (Ἰω. 20: 13-15).
(Φωνήεντες στεναγμοί, ἐκδ. Ἁρμός, σ. 29)
*

«Ὅταν ἤμουν νεώτερος, διηγεῖτο στούς ἀδελφούς ὁ Ἀββᾶς Μακάριος, ἔπεσα κάποτε σέ ἀκηδία. Βγῆκα λοιπόν ἀπό τήν καλύβα μου καί περιπλανώμουν ἄσκοπα στήν ἔρημο, γιά νά διασκεδάσω τή θλίψη μου. Ἐπιθυμοῦσα νά βρῶ κάποιον ἄνθρωπο νά μοῦ εἰπῆ δυό λόγια ὠφέλιμα. Ξαφνικά εἶδα μπροστά μου ἕνα μικρό τσοπανόπουλο, πού ἔβοσκε πιό κάτω τίς ἀγελάδες του. Μοῦ ἦλθε τότε στό λογισμό νά τό ρωτήσω:
-Τί νά κάνω, παιδί μου, πού πεινῶ;
-Καί δέν τρῶς; μοῦ ἀποκρίθηκε, σηκώνοντας μέ ἀδιαφορία τούς ὤμους του.
-Ἔφαγα, γυιέ μου, μά ξαναπείνασα.
-Φάγε πάλι, μοῦ εἶπε.
-Ἔφαγα καί ξανάφαγα ὁ δόλιος, μά πάλι πεινῶ.
-Μά βόϊδι εἶσαι, Ἀββᾶ, πού θές διαρκῶς νά μασουλίζης, μοῦ εἶπε, ξεσπώντας σ’ ἕνα περιπαιχτικό γέλιο.
-Καλά σοῦ λέει τό παιδί, εἶπα στόν λογισμό μου, καί γύρισα διδαγμένος στό κελλί μου».

Τό περιστατικό αὐτό ἔρχεται νά διευρύνη τό θέμα τῆς εἰσηγήσεώς μου στίς διαστάσεις πού δικαιοῦται. Οἱ νέοι πού διοργανώνουν τό συνέδριο εἶχαν τήν ταπείνωση πού χρειάζεται γιά νά κάνουν λάθος στόν τίτλο, δηλαδή γιά νά διερωτηθοῦν μόνο ἄν ὁ νέος θ’ ἀκούση τήν Ἐκκλησία. Ἐγώ, ὡς στέλεχος τῆς Ἐκκλησίας, ὑποχρεοῦμαι νά προσθέσω: Θ’ ἀκούση καί ἡ Ἐκκλησία τούς νέους;
Ἡ βοήθεια πού μποροῦν νά προσφέρουν οἱ νέοι ἐν προκειμένῳ στά στελέχη τῆς Ἐκκλησίας δέν περιορίζεται μόνο στήν διερώτηση γιά τόν βαθμό βοδινότητος τοῦ καθενός μας λόγῳ τῆς ἀπληστίας μας. Ὑπάρχει πληθώρα ἄλλων παθῶν γιά τή διάγνωση τῶν ὁποίων ἔχουμε ἀνάγκη τήν φρέσκια νεανική ματιά. Κατά τόν ἅγιο Ἰωάννη τόν Χρυσόστομο, δέν δικαιούμαστε τήν ἐπωνυμία τοῦ Χριστιανοῦ στό βαθμό πού κλωτσᾶμε σάν γάϊδαροι, εἴμαστε λαίμαργοι σάν ἀρκοῦδες, μνησικακοῦμε σάν καμῆλες, ἁρπάζουμε σάν λύκοι, δαγκώνουμε σάν σκορπιοί, εἴμαστε ὕπουλοι σάν ἀλεποῦδες, διατηροῦμε δηλητήριο πονηριᾶς σάν ὀχιές κ.ο.κ. Continue reading

Η Εκκλησία στον Σύγχρονο Κόσμο

thermos_inaos_upatras

«Μια μάχη πρώτα χάνεται στις συνειδήσεις των ανθρώπων και μετά στους νόμους»

«Επειδή η Εκκλησία στην Ελλάδα μέχρι τώρα ήταν μέρος της εξουσίας, κατήντησε παθητική και ξέχασε την (ιερ)αποστολή»

«Οι πρώτοι χριστιανοί στην Γαλλία έγιναν από εμπόρους»

«Όλη η έγνοια του ποιμένα πρέπει να είναι πως θα βοηθήσει το άρρωστο πρόβατο.»

Χαρακτηριστικά της νεωτερικότητας

  1. Δεν υπάρχουν πια τα παλιά αυτονότητα της κοινωνίας – ο θρησκευτικός αποχρωματισμός
  2. Η ανθρωπότητα έχει μια ενότητα πέραν από τις επιμέρους διαφορές – το παγκόσμιο χωριό

Χαρακτηριστικά της μετα-νεωτερικότητας

  1. Υποκειμενισμός
  2. Η έμφαση στην εμπειρία και την πνευματικότητα (spirituality)

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Ομιλία π. Βασιλείου Θερμού στον Ιερό Ναό Τριών Ιεραρχών Παν. Πατρών στις 30 Ιανουαρίου 2010.

Πηγή: Ζωντανό Ιστολόγιο

Τρεῖς Ἱεράρχες καί παιδεία: ἔξοδος στή Ζωή

Πρωτοπρεσβυτέρου Βασιλείου Θερμοῦ

Ζητούμε ἕνα σχολεῖο συνδεδεμένο μέ τή ζωή. Οἱ προστάτες ἅγιοι μᾶς ὑποδεικνύουν ἕνα σχολεῖο συνδεδεμένο μέ τή Ζωή.
Διδάχθηκαν ἀπό τήν πεῖρα τους ὅτι Ζωή εἶναι τό ἄνοιγμα τῆς καρδιᾶς στόν Θεό καί στόν ἄνθρωπο. Καί ἡ παιδεία χρειάζεται νά ἀποβλέπει ἐκεῖ, διαφορετικά γίνεται ἐπικίνδυνη. Σάν ἕνα ὅπλο στά χέρια ἀδέξιου ἤ ἐμπαθοῦς.
Ὅταν ἡ παιδεία ἀντί γιά τή Ζωή συνδέεται μέ τόν θάνατο, τότε ἀρχίζουν τά ἐκφυλιστικά φαινόμενα. Στό περιεχόμενο γίνεται τεχνοκρατική καί διδάσκει ἐγωκεντρική χρήση τοῦ κόσμου. Στή μέθοδο γίνεται ἀφύσικη καί βασανιστική, ταλαιπωρώντας τόν μαθητή. Στή δομή της γίνεται ἀνταγωνιστική καί συντεχνιακή, ἐξωθώντας τόν ἐκπαιδευτικό στήν ἀδιαφορία καί τόν μαθητή στή βίαιη διαμαρτυρία.
Κάτω ἀπό τίς περίπλοκες κατολισθήσεις τίς ὁποῖες συσσώρευσαν οἱ περιπέτειες τῆς σύγχρονης ζωῆς, ἡ μετάβαση πρός μία παιδεία Ζωῆς εἶναι ἐφικτή πλέον μόνο μέ μία  Ἔξοδο. Στήν πράξη αὐτό σημαίνει ἔξοδο ὅλων πρός τήν ὑπευθυνότητα καί τήν συνάντηση μέ τόν ἄλλον. Γιά τούς πολιτικούς: ἔξοδο ἀπό τόν κομματισμό. Γιά τούς ἐκπαιδευτικούς: ἔξοδο ἀπό τήν συντεχνία. Γιά τούς μαθητές: ἔξοδο ἀπό τό βόλεμα. Γιά τούς γονεῖς: ἔξοδο ἀπό τήν ἀδιαφορία.
Στή συνέχεια θά ἀφήσω νά μιλήσουν οἱ προστάτες μας, οἱ Τρεῖς Ἱεράρχες. Κατέκτησαν τό κῦρος τους μέ τήν ἀγάπη τους γιά τήν παιδεία, μέ τήν ἀσκητική τους προσπάθεια γιά διαρκῆ ἔξοδο πρός τόν Θεό καί τόν ἄλλον.

Continue reading